مرز بین پذیرش و تلاش

فکت:

تو دانشگاه نمره گرفتن از استاد از درس خوندنم سخت تره

من در طی دو سال اخیر میانگین نمراتم 19.93 بوده یعنی اصلا زیر 19.90 نمره نداشتم

و تصورم بر این بود که دانشگاهم همین رواله دیگه درستو خوب میخونی کارارو درست انجام میدی ، استاد بهت 20 میده

یعنی شاید همین الان تو رشته های غیر هنری هم این شرایط باشه؛

اما رشته های هنر نه ، ادم کارو درست انجام میده استاد میگه سلیقت سلیقم نیست و نمره نمیده. حالا همه چیز درست و مطابق چارت درسی اول ترم هست!!

سر نمره دهی از چهارتا استاد برای دوتاشون که اعتراض زدم ، سومی مفصل داده ، چهارمی هم هنوز ثبت نکرده

بعد مامانم بامزه میگفت ریحانههههه اعتراض برای کسیه که ۹ شده و میخواد با ۱۰ پاس بشه نه تویی که ۱۸ شدی

ولی واقعا دلم نمیاد میگم منی که خودم میدونم درست تلاش کردم چرا سکوت کنم در برابر این؟؟

بعد اولش ناراحت بودم گفتم ریحانه ولش کن اعتراض نکن ، تو مگه نمیخوای به فلان مقصد برسی؟ دیگه چیکار داری خدا میخواد تورو از کدوم مسیر ببره بشین و سرنوشت رو بپذیر.

ولی خب بعدش گفتم اگر این یک مانع سطحی باشه توی مسیری که خدا انتخاب کرده و من بدون هیچ تلاشی از کنارش رد بشم چی؟ اگر روزی که از خدا پرسیدم چرا نشد بهم گفتن تو خودت هیچ زوری نزدی اونوقت چی؟

بعد به این حاصل رسیدم که ادم (برای گرفتن حق) باید زورشو بزنه تا دقیقه نود ، اگر اون موقع نشد دیگه بپذیره... که بتونه به وجدان خودش بگه من بخشی که در توانم بودو تلاش کردم دیگه خب نشد! فدای سرم.

بله با این دیدگاه اعتراض زدم و برآیند خوب بود ، نه نسبت به سالهای گذشته بلکه نسبت به شرایط دانشگاهی...

خداروشکر

استاد چهارم هم نمره رو وارد کنه دیگه کارنامم تکمیل میشه و میام معدلم و خاطرات ترم یکو مینویسم